Blog

'It’s all about continuous learning.' - dag 10 SXSW

Over neurowetenschap, blockchain, AR/VR, empathie en de 17 Sustainable Development Goals.

Become so wrapped up in something that you forget to be afraid.

Sylvia begint vandaag bij Enhance Musical Brains: the cognitive exoskeleton

Wetenschap ontmoet muziek in een levend experiment. Neurowetenschappers laten zien hoe human-machine teams mensen kunnen helpen in het leiden van een beter, mooier leven. Met een hoofdband die de hersenactiviteit scant worden brainwaves van muzikanten en vrijwilligers zichtbaar.

Technologie kan je helpen bij het ontdekken van je eigen innerlijke machine: 95% van ons leven zit in ons onderbewustzijn, waar we nog bijna niets van weten. Het is mogelijk via bijvoorbeeld signalen van het brein, maar ook hartslag, ademhaling etc. data te verzamelen over je staat van zijn. Deze neurofeedback is te duiden en kan beïnvloed worden. Door deze inzichten kun je specifieker oefenen bij het bereiken van bepaalde vaardigheden, maar ook beter samenwerken. Ieders brein verschilt; er zal dus een individueel algoritme ontwikkeld moeten worden voor ieder persoon. Feit is dat wetenschappers dit al relatief eenvoudig kunnen. Iedere keer dat je iets leert, verandert je brein. Deze inzichten kunnen helpen bij therapeutische toepassingen. Je kunt gaan spelen met je eigen onderbewustzijn: hoe word ik rustig? Wat moet ik daarvoor doen? Wanneer je het tijdig meekrijgt, hoeft wrok zich niet op te bouwen: kan angst gemanaged worden. Want voor alles in ons leven geldt: if you enjoy it, it will help. Hebben we straks nog wel geheimen voor ons onszelf en elkaar? Als dat niet zo is, wat betekent dat voor ons en onze maatschappij?

Miniatuurvoorbeeld

Annelies staat als iXperium-vrijwilliger op het podium. Genietend van mooie muziek. Wij zien haar alpha’s, gamma’s en delta’s en denken alleen maar: zo hebben we haar nog nooit gezien. Mooie en goed opgezette lezing.

Blockchain

Suzanne begint bij een sessie over blockchain: how will it change the world? Er zijn veel sessies over blockchain, hoewel de hype-factor er wel een beetje af is. Vorig jaar was dit het toverwoord. En hoewel ik al aardig ingevoerd ben in het concept, levert deze lezing me weer een hoop op. Als eerste dat de technologie secundair is; het gaat om het concept van consensus. De traditionele manier van organiseren van vertrouwen, draait om een derde betrouwbare partij: de overheid, een bank. Maar door de consensus niet uit te besteden, maar te laten komen door een erkenning van elke participerende blockchaindeelnemer, wordt dit proces gedecentraliseerd. Dat heeft veel voordelen: moeilijker te hacken, alles open source, geen derde partij die betaald moet worden, zelf en samen bepalen hoe de realiteit eruit ziet (geen opgelegde regels). Er zijn ook wat nadelen; proces is wat trager.  Een block is een tijdblok met digitale info over wat er is gebeurd, die worden aan elkaar geketend; dat is dan een blockchain. Daar gaat meer tijd overheen. Er wordt nu geëxperimenteerd met nieuwe vormen, zoals dat de benodigde consensus van een kleinere groep komt. Maar dan wordt het weer kwetsbaarder voor bijvoorbeeld sabotage.

Dr. Julian Hosp vertelt het allemaal erg duidelijk en benadrukt dat het niet over extremen gaat: we moeten gebruik maken van de voordelen van de oude werkwijze, bijvoorbeeld om eigen gegevens te beschermen. En deze nieuwe vormen kunnen nieuwe mogelijkheden bieden om vertrouwen te organiseren. Deze man is overigens erg inspirerend. Na 10 jaar professioneel kitesurfen, werd hij arts en toen hij daar geen voldoening meer uit haalde, ging hij ondernemingen opzetten. Het is zijn missie om iedereen in de wereld ‘cryptofit’ te maken zodat we begrijpen hoe blockchain en cryptocurrency (zoals bitcoin) werken en de juiste keuzes kunnen maken.

Ik zou in ieder geval graag nog eens met hem willen kletsen om te praten over onderwijstoepassingen rondom decentraliseren en autonomie. Bijvoorbeeld met betrekking tot (open source) leermiddelen of professionalisering van leraren (met micro-credentials).

Vervolgens bezoekt Suzanne een sympathieke sessie over een project in Londen, Heart n Soul,  dat mensen met een beperking ondersteunt die kunst en muziek willen maken. In het panel zitten mensen met een beperking (autisme) die mega-enthousiast vertellen over hun projecten.

Miniatuurvoorbeeld

Robin is bij Lyor Cohen, baas van de muziektak van YouTube en Google en met een enorme staat van dienst in het begeleiden en helpen doorbreken van artiesten. Zijn motto: omarm verandering en werk hard en goed samen om je passie te verwezenlijken.

Perceptie

Anouk is bij Augmented minds – VR that pushes perceptual limits

McDuff en Berger beginnen hun verhaal met het statement dat ‘de realiteit’ niet bestaat. Het gaat altijd om de gepercipieerde realiteit. En dat je daar met VR invloed op kan uitoefenen bewijzen ze in de sessie. Ze starten met een filmpje waarin iemand op een bed moet liggen, op het bed ernaast liggen de benen van een pop. Het proefpersoon krijgt een VR-bril op en hij ziet de benen van de pop als zijn eigen benen, als hij naar beneden kijkt. Eerst wordt zowel de man als de pop over hun benen geaaid. De man voelt dus hetzelfde gebeuren als wat hij ziet. Vervolgens pakt de onderzoeker een mes en beweegt die over de benen van de pop, er gebeurt dus niets bij de proefpersoon. Maar omdat de proefpersoon het door de VR-bril ziet als zijn eigen onderstel, voelt het als razend echt. Je ziet aan alle parameters dat iemand verontrust raakt: onrustige handen, verhoogde bloeddruk, temperatuurstijging, zweten. Daar wordt het opeens toch heel realistisch van…

 Wat er gebeurt is dat allerlei percepties (bijvoorbeeld aan de hand van de zintuigen) in het hoofd worden gecombineerd tot een realiteit. Met dit gegeven kun je dus spelen. Daarnaast zien de onderzoekers ook dat de eerder genoemde fysieke verschijnselen optreden wanneer een geliefde (en in iets mindere mate een compleet onbekende) bijvoorbeeld over hete kolen loopt. Of terwijl, er ontstaat empathie bij de omstanders. Met de juiste apparatuur kun je deze fysieke veranderingen live waarnemen. De onderzoekers zien mogelijkheden om deze techniek te gaan gebruiken om empathie te trainen. Zij hopen dat empathie kan groeien wanneer mensen zien hoe anderen reageren op hun uitingen.

 Op dit moment nog toekomstmuziek, en ook hier komt weer het vraagstuk omtrent ethiek om de hoek kijken. Als het gaat om een therapiesituatie dan is het gecontroleerd, maar als het toepasbaar wordt om de techniek ook op dagelijkse basis te gaan gebruiken. Dan reiken de consequenties veel verder.

Intussen is Sylvia bij Innovation, new media & the SDG revolution

In 2015 zijn mondiaal 17 Sustainable Development Goals (SDG's) vastgesteld die moeten zorgen voor minder ongelijkheid, het bestrijden van klimaatproblemen en een meer inclusieve en veerkrachtige samenleving. Motto: leave no one behind. Deze doelen kunnen alleen worden bereikt door adequate samenwerking.

De 17 SDG’s kunnen richting geven aan elke branche, organisatie, samenleving. Ze doen ertoe voor het behoud van human life. De moederorganisatie organiseert haar werk rondom: verantwoording en toezicht houden (data verzameling), communicatie en storytelling en teamwork en innovatie. Een driedeling die wellicht ook relevant is voor complexe samenwerkingen zoals het CLCArnhem en CLCNijmegen. De locoburgemeester van Oslo laat zien hoe zijn stad de doelen gebruikt als richtinggevend voor de ontwikkelingen. Ze zijn een kader waaraan alles getoetst wordt. Hij maakt ze sectorspecifiek en laat de doelen zien, naast de reguliere begrotingscyclus. Dat helpt enorm in de verandering van denken van iedereen dat nodig is om de SDG’s te bereiken. Zijn rol binnen B&W is business development en public ownership. Mooi voorbeeld van hoe een stad regie kan nemen.

Nassima Dzair verbindt jongeren effectief aan deze ontwikkeling. Yusuf Omar laat zien hoe met enige technieken mensen, individuen hun eigen verhaal kunnen vertellen; soms op de meest wonderlijke manier (Snapchat-masker zodat je niet herkend wordt). Super persoonlijk in de meest gevaarlijke omstandigheden. Ze maken de SDG-doelen heel concreet en laten schrijnend de noodzaak zien. Zijn generatie wil antwoorden: van mensen. Ook wordt de kracht van instagram storytelling duidelijk. Dingen kunnen erdoor veranderen. Hij voorspelt dat het internet steeds meer persoonlijk zal worden en dus ‘smaller’: niet het aantal volgers telt, maar de verbinding op je verhaal, drijfveren. Er is teveel nieuws dat er niet toe doet.

Go through the media with a butcher knife.

Empathie

Ook ging Sylvia naar Graduating problem solvers to fix the workplace

Na 20 jaar frog design geleid te hebben, zag Doreen Lorenzo het werken veranderen. Hoewel bedreven in hun ambacht, missen pas afgestudeerden de noodzakelijke oplossings- en samenwerkingsvaardigheden om succesvol te zijn: ze misten kennis over design thinking. Deze mensgerichte benadering heeft de kracht om de werkplek te beïnvloeden en maatschappelijke verandering te realieren. Om impact te hebben is het nodig dat scholen dit al aanbieden. Bij de University of Texas (UT) wordt studenten op onconventionele wijze geleerd hoe te denken als ontwerpers.

UT werkt samen met bedrijven en organisaties. Er worden vragen opgehaald die met multidisciplinaire studententeams (verschillende studierichtingen) onder expertbegeleiding ook van buiten de universiteit opgelost worden via de design thinking methode. Voordeel: je leert hoe belangrijk empathie is. Je weet hoe je dit kunt ontwikkelen.

Empathie is de bron die je nodig hebt in elk vakgebied.

Studenten worden blootgesteld aan iets dat ze niet kunnen voorspellen, waarbij ze niet weten waaraan ze beginnen en hoe ze dat moeten doen. Zo leer je samenwerken met mensen die niet op je lijken, snelle beslissingen te nemen, te leren van je fouten en te ontdekken dat juist die fouten ertoe doen, je onzekerheid te managen en je leert problemen oplossen. Vaardigheden die in elke baan relevant zijn en het verschil maken. Je traint creativiteit: de enige vaardigheid waarvan we zeker weten dat AI die de komende 50 tot 100 jaar nog niet zal kunnen vormgeven. Daar maken mensen het verschil: dat moet iedereen dus kunnen.

It’s all about continuous learning.

Miniatuurvoorbeeld

Authentiek

Suzanne kies in de middag voor een tweegesprek tussen Steve Albini en Kim Deal. Kim is bandlid van de Pixies en The Breeders en deed vele solo-projecten en andere samenwerkingen. Hoewel het gesprek uiteraard over muziek gaat, krijg ik toch weel mooie inzichten. Kim is een eigenwijs en daadkrachtig mens die precies weet wat ze wil. Ze weet anderen hiervan te overtuigen, ook al zijn het ‘rare’ ideeën. Ze is authentiek en oprecht en heeft een hoop lol. Ze vertelt dat ze het niet meer leuk vindt om in bands te spelen als ze succesvol worden, vooral omdat haar bandleden zich dan anders beginnen te gedragen. Voor haar is muziek maken altijd de essentie.

We gaan de proef maar op de som nemen en duiken in de avond de stad weer in. We zien wat Nederlandse bandjes in het New Dutch Wave – huis (Paradiso presents) en ik kom er toevallig achter dat Low speelt. Snel erheen en genieten van prachtige, melodieuze muziek. Buiten, bij een graadje of 20. Heerlijk!

Reactie toevoegen

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.