Blog

'I’m responsible if I don’t make a decision too.' - dag 9 SXSW

Wikileaks, ethiek, VR, Ray Kurzweil en singularity, sfeer.

Conferentiedag van Robin

De conferentiedag van Robin:

Terwijl de futuristische en bombastische dystopie van Elon Musk en de mythische voorspellingen over de ontwikkeling van bionische supermensen (die wellicht net als Icarus vleugels krijgen) de fantasie nog tot in de late uren prikkelt, blijkt vandaag een (ont)nuchtere(nde) dag te zijn. Verschillende bompakketten zijn in Austin afgegaan, met dodelijke en zwaargewonde slachtoffers als tragisch gevolg. Eén ervan ligt op mijn wandelroute. In één klap met beide benen op de grond.

De sprekers houden me daar. Te beginnen met een openhartige Chelsea Manning, bekend van het verstrekken van vertrouwelijk videomateriaal aan WikiLeaks van een Amerikaanse luchtaanval in Bagdad waarbij 18 burgers de dood vonden. Nadat Chelsea aanvankelijk tot 2045 was veroordeeld, heeft Obama haar in 2017 vervroegd vrijgelaten. Inmiddels is ze bijna een jaar uit de gevangenis. Ze praat openlijk over haar worstelingen; de verwachting dat vrijheid haar veel goeds zou brengen contrasteert scherp met de dagelijkse vijandigheid van haar tegenstanders in het publieke debat en het gevoel van onveiligheid dat haar dat geeft.

Over technologie is ze duidelijk en concreet. Wanneer haar gevraagd wordt wat het kantelpunt is waarop grote bedrijven teveel macht over individuen hebben door de data die zij verzamelen en hoe zij hiermee omgaan, antwoordt ze: 4 jaar geleden, we vallen inmiddels de kloof in. Bedrijven als Google en Facebook hebben al zoveel data over ons en zij verkopen deze door aan derden, zonder te weten wat die partijen daar precies mee doen. Op de vraag wat we hier aan kunnen doen, geeft ze mee dat we bewust moeten zijn van welke informatie we wanneer delen. Ook Chelsea deelt haar locatie met Uber of Lyft als ze ergens naartoe wil, maar daarna zet ze dat weer uit. Eigenlijk best simpel. En aan programmeurs doet ze de evenzo heldere oproep om goed te bedenken welke toepassingen software kan hebben als je het ontwikkelt, dus ook buiten je eigen domein. Zo heeft zij op haar eigen algoritmes voortgebouwd die ze voor marketingdoeleinden had ontwikkeld, voor militaire doeleinden in Irak ingezet. Dit ‘Marketing of Death’-algoritme is achteraf bezien een ethische vraag die waarschijnlijk te lang impliciet is gebleven.

Miniatuurvoorbeeld

VR

Hierna volgde Nonny de la Peña, peetmoeder van de Virtual Reality en bekend van haar VR-toepassingen in de immersieve journalistiek ( digitaal aanwezig zijn bij nieuwsgebeurtenissen dankzij virtual reality-technologie ). In verschillende projecten gebruikt zij audio-opnames van getuigen van misdaden en bouwt de visuele scène na in VR, zodat we in staat zijn om dichtbij te komen zoals nooit tevoren. Op deze manier heeft ze de ervaring van Guantanamo Bay, politiegeweld, een aanslag in Syrië en eenzame opsluiting in een cel verlevendigd. Met als drijfveer om empathie en betrokkenheid over deze misstanden bij een breed publiek te vergroten. Een mooie en directe toepassing van nieuwe technieken die een nieuw hoofdstuk van de journalistiek inluiden. En die overdraagbare kennis en ervaringen kunnen opleveren over het vergroten van empathie en de effecten ervan. De relevantie van VR voor sociaal-emotionele ontwikkeling en burgerschapsvorming zijn voor het onderwijs interessant om te volgen.

Over whurley en zijn lezing over Quantum Computing kan ik kort zijn. Hoge complexiteit van het betoog, vooral vanwege de natuur-wetenschappelijke ingewikkeldheden die inherent zijn aan kwantummechanica (ik snap dat het klopt, maar begrijp er verder weinig van). Tegelijkertijd is het helder genoeg dat kwantumcomputers veel meer aankunnen, waardoor complexere problemen door deze computers opgelost kunnen worden. En verder hoeven we ons er niet al te druk over te maken, aldus whurley. Want ook al stellen de pessimisten dat kwantumcomputers de ingewikkelde blockchainencrypties omver gaat blazen, zet hij daar tegenover dat beveiliging nooit een eindpunt is, maar een continue reis tussen maatregelen en pogingen die te omzeilen.

Same stuff, different names.

Miniatuurvoorbeeld

Kurzweil

Voor zover er op deze dag nog illusies over zijn, komt Ray Kurzweil de laatste wegbezemen. Hoewel de Google-prominent, uitvinder en futurist bekend staat om zijn veelal gewaagde en toch bovengemiddeld vaak uitkomende voorspellingen, is het vanmiddag nuchterheid troef. In zijn historisch perspectief is het geleidelijk toepassen van technologie altijd de manier voor de mens geweest om zijn beperkingen te overwinnen en zijn reikwijdte te vergroten. Dit heeft op macroniveau tot spectaculaire en grootse verbeteringen geleid in de kwaliteit van leven voor de mensheid. Het aantal dodelijke slachtoffers door menselijk geweld en oorlogen is nog nooit zo laag geweest, welvaart en welzijn nog nooit zo hoog. Ja, de ontwikkelingen gaan gestaag voort en ja, Ray verwacht dat de singulariteit (wanneer AI meer capaciteiten heeft dan de mens en zichzelf nog verder kan verbeteren) in 2045 een feit zal zijn. Maar hij ziet dat vooral als een verlenging van onze neocortex, zoals een stok onze armen verlengde om eten uit bomen te kunnen plukken.

Hoe een verlengde neocortex uitpakt kunnen we ons nu nog niet voorstellen, omdat we dat bewustzijn niet kennen (zoals een primaat geen complexe taal kan spreken). Ray verwacht dat het vergroten van onze capaciteiten de historische groei naar welvaart en welzijn nog verder zal versnellen. Dat hij tegelijkertijd preludeert op een situatie waarin AI wel een zelfstandig bewustzijn kan zijn en wellicht ook rechten toegekend zou moeten krijgen, lijkt hem in ieder geval weinig te doen. De scifi-dystopie van Musk waarin AI ons overneemt is in ieder geval niet aan hem besteed. Niet eens zozeer omdat hij daar te optimistisch voor is, vooral omdat zijn nuchtere kijk op de geschiedenis hem een onbewogen blik op de toekomst geeft.

Miniatuurvoorbeeld

Anouk

We lopen nu bijna twee weken rond in Austin op SxSW. We maken lange dagen waarin we elke dag meerdere sessies bezoeken (gemiddeld ongeveer 4). Dit vereist veel strategische planning, want op welke locatie is je sessie? Soms is het tien minuten lopen van de ene locatie naar de andere, sommige sessies zijn razend populair waardoor je dus al ruim van tevoren (40 minuten) in de rij moet gaan staan. Gedurende de sessies ben je de hele tijd aantekeningen aan het maken, op je telefoon, dus we lopen hier allemaal met meerdere accupacks rond. Naast de sessies ontmoet je ook razend veel mensen, in de rij, degene die naast je zit tijdens de sessie, via LinkedIn of de SxSW-app benader je iemand die je interessant vindt of je spreekt af met iemand van je wie je weet dat hij/zij er is. Het is dus een bijzonder sociaal geheel. Met 400.000 mensen die op deze conferentie afkomen hoef je je nooit alleen te voelen.

Door die gigantische hoeveelheid mensen bruist de stad uit zijn voegen, straten zijn afgezet en winkels en restaurants verruimen hun openingstijden, overal vind je foodtrucks. Doordat er verschillende ‘conferentietrack’ zijn, zijn er veel diverse mensen. Wij bezoeken voornamelijk sessies over technologische ontwikkelingen, maar er zijn ook veel sessies over muziek, film, food, health, journalistiek, etc. Er spelen door de hele stad bandjes en straatmuzikanten. Tijdens SxSW slaapt Austin nooit.

Het is lastig te omschrijven in wat voor sfeer dat resulteert, maar we doen toch een poging: de stad ademt energie, positiviteit, ontwikkeling en leergierigheid. De mensen zijn vriendelijk en open en het voelt ontzettend veilig. Door hier te zijn kom je echt in een bubbel en de buitenwereld is vrij ver weg. Je bent intensief bezig met je eigen ontwikkeling, met leren van elkaar door goede gesprekken en het denken te scherpen. Er ontstaan nieuwe kansen door de nieuwe ideeën en de mensen die je spreekt. De dagen zijn lang hier, vanaf een uur of 8 ben je in het conferentiegebied en je gaat ’s avonds rond een uur of tien, elf weer richting je hotel. Het is daarom ook intensief. Nu de laatste dagen aanbreken, merken we ook dat we moe en verzadigd raken. We gaan nog twee dagen door en zullen alles eruit halen wat er in zit!

 

Miniatuurvoorbeeld

De negende conferentiedag. Het voelt alsof ik al een tijd in een andere wereld ben. Een wereld van hotel-airco’s, massa’s mensen, inspiratie en inzichten, niet al te beste koffie, toekomstbeelden en -angsten en muziek.

We ontbijten niet in het hotel, er is niets te vinden zonder suiker. Daarom kochten we in de Walmart yoghurt en vers fruit en zet ik mijn beker thee lekker zelf op de hotelkamer. Goede schoenen aan (we lopen 10-11 km per dag naar alle sessie-locaties), tas mee met creditcard, conferentiebadge en een flesje water en we gaan weer downtown met onze huurauto.

Cappuccino gescoord en op naar de eerste sessie. Net als Robin, ben ik bij Chelsea Manning. Ik zit vrij vooraan en ben onder de indruk van haar kracht en kwetsbaarheid. Ze vertelt over haar worstelingen met haar identiteit. Als transgender, maar ook als gevolg van 7 jaar gevangenschap. En haar digitale identiteit is ingewikkeld; ze had geen paspoort meer, kon geen huis krijgen en bestond niet.

Computer says no.

Ze vertelt over haar angsten om alleen te zijn en hoe onveilig ze zich voelt, onder andere door wat ze op social media allemaal op zich af krijgt. En toch gaat ze door, blijft ze activist.

I’m responsible if I don’t make a decision too.

Haar focus op de ethische kanten van programmeren, blijft me bij. We hebben allemaal de verantwoordelijkheid, ook niet-programmeurs, om in ons werk steeds stil te staan met de mogelijke consequenties van onze keuzes. Doen we wel de goede dingen?

Na een korte pauze, het is heerlijk buiten: even wat zon pakken, is het tijd voor een volgende sessie. Ignite: presenteert korte sessies van sprekers, Pecha Kucha stijl, die iets vertellen over internet. De kwaliteit varieert: van een digital nomad tot een programmeur die de nieuwe Europese privacy-wetgeving aanstipt. En van iemand die waarschuwt dat we onze begrafenis op tijd moeten regelen tot een talk over cryptocurrency.

Miniatuurvoorbeeld

De middag gebruiken we om te lunchen met Willem van Zeeland en bij te praten over onderwijs en digitalisering. Hij is Hoofd Internet & Innovatie bij de NTR, onder andere verantwoordelijk voor SchoolTV. We vertellen over onze eerste conferentieweek naar SXSWedu en brainstormen over open source leermateriaal, de combi met uitgevers en publieke waarden en de randvoorwaarden. Ook hebben we het over mediawijsheid. Wij vertellen over de sessie van Danah Boyd vorige week. We spreken af dat we verder praten als we weer terug zijn. Heerlijk Mexicaans gegeten ook!

Even het eten laten zakken en een kort reflectiemomentje in het park en dan naar Ray Kurzweil. Omdat het een drukke sessie gaat worden, pas ik mijn Lowlands-strategie toe. Halverwege de spreker ervoor al in de zaal gaan zitten, zodat je er kunt blijven en niet in de mega-rij hoeft die zich intussen vormt buiten de zaal. Het werkt. De presentatie van whurley kan me niet zo boeien, dus ik werk mijn mail bij en we confisqueren een mooie plek vooraan voor Ray.
 

Miniatuurvoorbeeld
schommelreflectie :)

Het lukt me maar moeilijk om me te focussen op de inhoud. Natuurlijk is hij een genie, heeft hij geweldige uitvindingen gedaan en zijn zijn concepten, bijvoorbeeld over Singularity, intrigerend. Maar door zijn zelfvoldane houding (ook richting interviewster) en promotie van een nieuw boekje over een meisje dat allerlei avonturen meemaakt, kan ik hem niet zo serieus nemen. Misschien is het een nieuwe tijd, en tijd voor nieuwe perspectieven.

Dat gaan wij dan ook maar doen. Eerst heerlijk en gezond gegeten bij een Aziaat en we nemen de avond vrij om bandjes te gaan bekijken. In een kerk (erg bijzonder) en op verschillende plekken in de stad, in en rond East 6th Street. Er vliegen drones in de lucht, overal spelen muzikanten op straat en uit elke kroeg hoor je muziek komen. We dompelen ons er lekker in onder.

Voor de muziekliefhebbers: check deze bands zeker. Gemma Ray, Himalayas, Emerson Star en Nikki Lane (voor de countryfans).

Miniatuurvoorbeeld
East 6th Street, Austin TX

Reactie toevoegen

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.